بیماری‌هایی که با یک فلوس درمان می‌شوند

بیماری‌هایی که با یک فلوس درمان می‌شوند

 

فلوس هم از جمله گیاهانی‌ست که مانند چلغوز به ادبیات عامیانه‌ی مردم فارسی زبان راه پیدا کرده‌ و بعضا در ضرب‌المثل‌ها به منزله‌ی یک ماده‌ی کم مقدار و بی ‌ارزش از آن استفاده ‌می‌شود.شاید برای شما جالب باشد که بدانید این کلمه از نام یک گیاه گرفته شده که در طب سنتی ارزش بسیاری دارد و می‌توان از آن در پیشگیری و درمان بسیاری از بیماری‌ها بهره جست. در نوشتار زیر به معرفی این گیاه و زیست بوم  و ویژگی‌های درمانی آن پرداخته‌ایم:

 

نام علمی درخت:

Cassia fistula L.، نام فرانسه درخت Cassie، نام فرانسه میوه (فلوس) Casse، نام انگلیسی درخت Pudding pipe tree و نام انگلیسی میوه Cassia pods می‌باشد. نام‌های دیگر آن به فارسی، عربی و در کتب طب سنتی، فلوس، خروب هندی و بکبر هندی نامیده شده است. ملین و مسهل بلغم، تقویت کننده کلیه‌ها و از بین برنده برفک و جوش‌های دهان،

تیره‌ی گیاه:

تیره‌ی فرعی گل ارغوان Caesalpinaceae

نوع گیاه:

درخت

مشخصات ظاهری:

درختی است خودرو به ارتفاع حدود ۱۰ متر گاهی موارد بیشتر با برگ‌های بزرگ به طول ۲۰ سانتی‌متر که شامل ۸ تا ۱۶ برگچه‌ی تخم مرغی شکل، نوک‌تیز و به رنگ سبز روشن و گل‌های آن مجتمع به صورت خوشه‌های آویخته به رنگ زرد شفاف هستند. میوه‌ی درخت (فلوس) به صورت نیام، استوانه‌ای و دراز به طول ۳۰ الی ۴۰ سانتی‌متر گاهی موارد بیشتر و قطر آن ۲ تا ۳ سانتی‌متر است. پوسته‌ی خارجی میوه، سخت و به رنگ قهوه‌ای تیره مایل به سیاه است. اگر در فلوس شکاف طولی ایجاد شود، تیغه‌های متعدد و نازکی در عرض آن ظاهر می‌شود که داخل میوه را منقسم به ۲۵ تا ۱۰۰ خانه نشان می‌دهد. در هر یک از خانه‌های میوه نیز یک دانه در داخل ماده‌ی چسبنده‌ی تیره رنگی وجود دارد. دانه‌ی فلوس، سخت، شفاف و رنگ آن زردِ بلوطی است.

توضیح:

ماده‌ی چسبنده‌ی تیره‌رنگی که به آن عسل فلوس گفته می‌شود در فلوس‌هایی که در بازار عرضه شده‌اند خشک شده و به حالت جامد درآمده است.

طبیعت:

در مورد طبیعت فلوس بین حکمای طب سنتی اختلاف نظر وجود دارد. عده‌ای طبیعت آن را گرم و تر، عده‌ای سرد و تر و عده‌ای آن را معتدل می‌دانند.

رویش جغرافیایی:

اغلب در نواحی گرم و مرطوب کشورها خصوصا در مناطق حاره‌ی هند، آفریقا (سنگال)، برزیل، مصر، پاکستان، برمه و سیلان می‌روید. درایران نیز در استان‌های سیستان بلوچستان، خوزستان و هرمزگان به ندرت به صورت پرورشی کاشته می‌شود.

ترکیبات شیمیایی و مواد موجود در دانه و ماده‌ی چسبنده داخل فلوس:

سه نوع مواد مومی، مواد قندی، مواد رزینی، پکتین، صمغ، اسانس، رئین، تانن، امودین، مواد روغنی، گلیکوزید و غیره در آن تشخیص داده شده است.

بخش مورد استفاده:

محتویات داخل میوه‌ی فلوس (دانه و ماده‌ی چسبنده‌ای که خشک شده و به صورت لایه‌های خیلی نازک درآمده است) که شبیه داخل لیمو عمانی است.

 خواص درمانی:

ملین و مسهل بلغم، تقویت کننده‌ی کلیه‌ها و از بین برنده‌ی برفک و جوش‌های دهان، جلوگیری کننده از سنگ‌سازی کلیه‌ها و باز کننده‌ی انسداد روده‌ها، نرم کننده‌ی سینه و تنظیم کننده‌ی کار کیسه‌ی صفرا، کاهنده‌ی قند و فشار خون و مسکن حدت التهاب خون است. در ضمن برای رفع اسهال‌های خونی، بیماری‌های کبدی، ورم‌های گرم دهان و حلقع درد مفاصل، نقرس و دیفتیری نیز مفید است. محتویات داخل فلوس مسهلی بی‌ضرر، کم اثر و راحت می‌باشد به طوری که برای خانم‌های باردار و کودکان نیز توصیه شده است.

توصیه:

به دلیل چسبندگی محتویات داخل میوه‌ی فلوس به روده‌ها، لازم است هنگام مصرف چند قطره روغن بادام شیرین به آن اضافه کنید

نحوه‌ی مصرف:

معمولا به صورت دم کرده و یا خیسانده در آب جوش استفاده می‌کنند و در طب سنتی برای درمان بیماری‌ها نحوه و مقدار مصرف آن را پزشک تشخیص داده و تجویز می‌کند.

صور داروئي فلوس:

۱۰ گرم عسل فلوس را با يک ليتر آب جوش مخلوط کرده و آن را صاف مي‌کنند و به مريض مي‌دهند‌. اين جوشانده مسهل خوبي است‌. مقدار عسل فلوس را مي‌توان در مورد يبوست‌هاي سخت تا ۶۰ گرم نيز افزايش داد. البته براي بهتر کردن طعم آن مي‌توان مقداري شربت گيلاس يا انجير به آن اضافه کرد‌.
‌۵ گرم عسل فلوس را با همان مقدار آب مقطر مخلوط کرده و سپس مقدار ۱۲۵ گرم قند کوبيده را به آن اضافه کنيد بعد آن را حرارت دهيد تا به آرامي آب آن بخار شود و وزن آن به ۱۰۰ گرم برسد و غليظ شود. اين مربا نيز مسهل بسيار خوبي است. مقدار مصرف آن ۵۰-۱۰۰ گرم در روز است.

تذکر:

زیاده‌روی در مصرف فلوس مضر و سبب بروز ناراحتی‌های دستگاه گوارشی شده و اسهال شدید نیز به همراه دارد.